گروه توسعه کار تيمي ایرانیان

تمامي دوستان مي دانند که من از هرگونه علاقه سياسي مبرا هستم و هيچگونه ميلي

 به ان ندارم . اصولا نيز سياست را تخصصي مي دانم که فاقد آنم . اين نگارش 

نيز با در نظر گرفتن اين موضوع به رشته تحرير در آمده است .

سال 86 به عادت سالهاي اخير ، توسط مسئولين کشور به " سال وحدت ملي ، 

اتحاد اسلامي " نامگذاري شد. به ذهنم خطور نمود که اولين دلايل پيوند مردمان 

ما ( فارغ از آئين و قوميتشان ) " ايراني بودن " است. به آن افتخار مي کنند و رسوم 

نمادينش را اجرا کرده و سينه به سينه منتقل مي نمايند. نماد ايراني بودن را مي توان 

در زبان ، پرچم ، خاک و ... مشاهده نمود. سالها براي پاسداشت و نگهداري آن تلاش

 نموده اند . درمقابل تهاجمات به کشور از جان خود نيز گذشته اند تا کشور را نگه دارند . 

تا جايي که مي دانم ، در تمامي دنيا براي نشان دادن احترامي که به موضوعات مختلف 

قائل هستند از رفتارهاي نمادين و سمبوليک استفاده مي کنند . 

براي نمايش احترام و ارزشي که به مليت و سرزمين خود قائل هستند ، در هنگام پخش 

سرود ملي ( نمادي از مليت ، فرهنگ ، ارزشها و باورهايشان) هر فردي خود را موظف 

مي داند سربلند بايستد ، دست چپ خود را روي دوخت شلوار قرار داده ، کف دست

 راست خود را روي قلب گذاشته و با سرود ، همخواني نمايد. 

چنين اداي احترامي وظيفه تمامي افراد با هر سمتي که هستند مي باشد. پيشنهاد مي نمايم

 که با اجراي اين حرکت سمبوليک ، علاوه بر گسترش فرهنگ احترام جمعي به ارزشهايي

 که آنها را باور داريم ، نمايشي از اتحاد مردمان سرزمينمان را به منصه ظهور برسانيم .