صدها سال است که ايرانيان با محاسباتي دقيق زمان تحويل سال را بدست آورده اند . هنگامه اي که زمين دوري کامل بر محور خود زده و به نقطه اولش باز مي گردد. اين تحويل مکاني و زمامي را در تحول ايام ديدند و نامش را بهار نهادند. سرمستي طبيعت ايشان را نيز مسرور مي نمود و همگام با آن به شادماني مي پرداختند. شادي که عظمتي خاص بر آن متصور بودند تا بدان پايه که با چهارشنبه سوري به استقبالش بروند و خانه ها را براي ورود به آن حال و هوا بيارايند و در پس آن تحول تا سيزده بدر به جشن و سرور مي پرداختند. تغييراتي که بر احوال سياسي و اجتماعي ايران در طول اين صدها سال گذشت نيز موجب نشد تا تغييري بنيادي بر فلسفه هاي آن پايکوبي ها رخ نمايد.

وجه غالب و مشترک آئين هاي نوروزي را مي توان در گرد هم آمدن و با هم بودن مشاهده نمود. جشنهايي که به تشويق و ترغيب رفتارهاي جمعي و گروهي مي پرداختند و از اجتماعات انساني بهره منديهاي فراوان مي ساختند. خوشي را در جمع نشان مي دادند و جشن را با گروهي شدن مردم رسميت مي بخشيدند.