معمولا بهترین لحظههایی که در کار تجربه میکنم، قرار گرفتن در کنار مدیرانی است که مسیر کاری طولانی را گذراندهاند (این موضوع الزاما با سن و سال رابطه مستقیم ندارد) و در صحبتهای آنها جملاتی طلایی پیدا میشود که بینهایت ارزشمند هستند. دو سه سال پیش مشاور یک شرکت بودم که در صنعت برق مشغول بود و نمونه یک کارآفرینی موفق بود. یک کار دو سه نفره کوچک تبدیل شده بود به یک کسب و کار بسیار موفق. گاهی صحبتهای کاری که تمام میشد، با مدیرعامل شرکت که اتفاقا به لحاظ سنی جوان هم بودند شروع میکردیم به گپ زدن و این صحبتها بسیار لذتبخش هم بود.
در تمام جلسهها ایشون به من میگفت آقای مهندس باید تیم شد. باید تیم ساخت. باید با آدمهایی کار کرد که بشه باهاشون تیم رو حفظ کرد.
جواب دادن به این سوال که چرا باید تیم ساخت و تیمی کار کرد مثل جواب دادن به این سواله که چرا انسان به زندگی اجتماعی احتیاج داره؟ اما همونقدر که جواب به این سوالات بدیهی است، پیچیده هم هست. خیلی از ما هر روز ارزش کار تیمی رو تایید میکنیم. خیلی از ما پذیرفتهایم که تیم بودن خوب است. این موضوع تیم سازی در ناخودآگاه ما قرار گرفته. ولی در لایههای زیرین این موضوع، دلایلی وجود دارد که ارزش کار تیمی را بیشتر نشان میدهد.
اگر دنبال کننده مطالب من بودهاید با این موضوع آشنا شدهاید که همهجا تاکید میکنم که ما ویژگیهای و تواناییهایی داریم که با سرمایهگذاری روی آنها میتوانیم پیشرفت کنیم. در کنار این موضوع ما نقاط ضعفی هم داریم که هرگز از بین نمیروند و تا آخر عمر با ما میمانند. یکی از راهحلهایی که میتوان با آن نقاط ضعف را مدیریت کرد تیم سازی است. شما برای این که کاری را انجام بدهید به مجموعهای از تواناییها احتیاج خواهید داشت که الزاما همه آنها را ندارید. در این شرایط نقاط ضعف شما ممکن است برای شما نقطه ضعف باشد در حالی که همین نقاط ضعف میتواند برای دیگران نقطه قوت باشد. یعنی کارهایی هستند که شما از پس انجام آن برنمیآیید اما دیگران بخوبی آن را انجام میدهند.
اینجا میتوان و باید تیم ساخت. تیمی که براساس تواناییهای افراد بنا شده و اتفاقا شانس موفقیت بیشتری دارد. چه اتفاقی میافتد اگر تیم براساس نقاط ضعف افراد تشکیل شود؟ چه اتفاقی میافتد اگر تیمی شکل دهیم که افراد در آن مجبور باشند کارهایی را انجام بدهند که در آن خوب نیستند؟
منبع : http://draker.persianblog.ir/post/2998