تیمی کار کردن را همه در شعار مد نظر داریم و در عمل هم بعضا تلاش برای انجامش داریم ولی طبیعی است که یک تفکر کار انفرادی را بدون تلاش و زحمت نمی توان تغییر داد . ما کلا میل به کار فردی داریم و اگر بحال خود رها شویم به اصل خود بر می گردیم . کار تیمی یک فر ایندی است که می بایست در همه حال عارضه یابی شود و مشکلات آن بر طرف گردد . این مشکلات می تواند به نحوه ارتباط افراد با هم و یا چگونگی تقسیم کار و نوع ساختار تیم مربوط باشد یا به خصلت افراد تیم که شاید رفع ان بسیار سخت تر از مشکلات ساختاری و ارتباطی باشد . در این مقوله هم ما مشکلات فرهنگی خاص خود را داریم . ما خیلی گرفتار تعارف و رو د روایسی هستیم و حرف خود را راحت بر زبان نمی اوریم . هزار بیراهه می رویم تا سخن از راه اصلی نزنیم! گاهی برای زدن حرف خود دنبال یک واسطه می گردیم یا با گوشه و کنایه منظور خود را بیان می کنیم و یکراست نمی رویم سر اصل مطلب! با این روشها نمی توان در خصوصیات افراد تیم تحول ایجاد کرد و اصلاحات لازم را انجام داد . در این مقوله باید روراست بود و شاید بهتر است بگویم که باید بیرحم بود و زخم را هر چند سوزش شدید هم داشته باشد ضد عفونی کرد . عملکرد باید واضح بیان شود و اشکالات کار هم بطور مشخص توضیح داده شود و اینکه این اشکالات چه مضراتی را برای خود شخص و تیم دارد و در صورت تکرار خطا باید دوباره تکرار کرد و گفتن را ادامه داد! حقیقت تلخ است ولی باعث ناراحتی طرف مقابل هم می شود ولی بگذارید که بشود بالاخره اشکال باید اشکار و حل شود و تنها راه تغییر افراد اینستکه صریح صریح صریح اشکالاتشان را بگویید و اینکه اگر خود را اصلاح نکنند در تیم جایی ندارند و این بنفع همه است ! ( منبع )